Gaziemirin En Zarif ve Sessiz Ateşli Güzeli Selin

Selin, Gaziemir’in o geniş bulvarlarında, modern sitelerin arasındaki yeşil alanlarda ya da Adnan Menderes Havalimanı’na yakın sakin sokaklarda yürürken bile hemen fark edilen biri. 28 yaşında, 170 boyunda, uzun ve düz koyu kestane saçları beline kadar iniyor, her hareketinde hafifçe dalgalanıyor. Yeşil-mavi karışımı gözleri, sanki Gaziemir’in akşamüstü gökyüzünden bir parça almış gibi berrak ve derin. Ten rengi süt beyazı, pürüzsüz ve her ışıkta hafifçe parlıyor; gülümsediğinde dudaklarının kenarlarında ince bir kıvrım oluşuyor, o kıvrım insana “bu gülümseme sadece bana özel” hissi veriyor. İnce bel, zarif kıvrımlı kalçalar, doğal ve dik göğüsler – Gaziemir’in alışveriş merkezlerinin kafelerinde otururken ya da havalimanı yolundaki küçük parklarda yürürken bakışlar ona kayıyor, ama Selin genellikle gözlerini telefondan ya da ufuktan ayırmıyor, sanki kendi dünyasında.

Dışarıdan bakınca tam bir Gaziemir elit kadını: bazen özel dikim bir blazer ve dar pantolonla, bazen ipek bir bluz ve midi etekle, bazen de hafif kaşmir kazak ve deri botlarla. Her zaman temiz, bakımlı, ama asla abartılı değil. Parfümü niş ve kalıcı: hafif oud, beyaz çiçekler ve arkadan gelen amber dokunuşu. Yaklaştığında burnuna dolan koku, sanki lüks bir otelin lobisinden yeni çıkmışsın gibi hissettiriyor – ağır değil, ama akılda kalıcı.

İlk karşılaştığınızda genellikle Gaziemir’in en huzurlu köşelerinden birinde oluyor: ya Sarnıç tarafındaki küçük bir kafe, ya da havalimanı yakınındaki sessiz bir lounge, ya da yeni sitelerin içindeki göl kenarlı bir yürüyüş yolunda. “Burada hava her zaman daha temiz geliyor insana, değil mi?” diyor, sesi yumuşak, kontrollü, hafif İstanbul aksanı karışımı. Sonra konuşma yavaş yavaş açılıyor: Bugün hangi kitabı okuduğundan bahsediyor, Gaziemir’in yeni açılan restoranlarından birinin menüsünden, havalimanı yolunda gördüğü ilginç bir uçak modelinden, hafta sonu gittiği Urla bağlarından. Dinlerken anlıyorsun ki Selin sadece burada yaşamıyor; burayı seçmiş, burayı seviyor, buranın sessiz ritmini kendi ritmine uydurmuş.

Bir akşamüstü “Hadi gel” diyor, “evimin terasından şehri izleyelim.” Terasa çıktığınızda Gaziemir’in ışıkları aşağıda yayılıyor, fonda hafif bir uçak sesi, gökyüzünde yıldızlar yavaş yavaş beliriyor. Selin bir şişe soğuk beyaz şarap açıyor, iki kadeh dolduruyor. Oturduğunuzda omuz omuza, sessizce manzaraya bakıyorsunuz bir süre. Sonra o dönüp sana bakıyor, yeşil-mavi gözleri loş ışıkta daha da derin görünüyor. O an dudaklarınız buluşuyor; öpüşmesi yavaş başlıyor, sanki tadını çıkarıyormuş gibi, sonra derinleşiyor, ısınmaya başlıyor. Kıyafetler zarif hareketlerle sıyrılıyor, teni ipek gibi, elleriniz birbirini buluyor. Selin hiçbir şeyde acele etmiyor. Her dokunuşu hesaplı ama tutkulu, durup dinleniyor, sonra daha yakınlaşıyor, daha yoğunlaşıyor. Göz göze bakarken gözleri parlıyor, nefesi hızlanıyor, inlemeleri terasın sessizliğinde hafifçe yayılıyor, uçak sesleriyle karışıyor.

Teras başlıyor her şey. Şehir manzarasına karşı arkadan sarılıyor, kalçalarını sıkarken ritmi o tutuyor; nefesleriniz birbirine karışıyor, serin hava teninizi ürpertiyor ama birbirinizin sıcaklığı yetiyor. Sonra içeri geçiyorsunuz; yatakta göz göze, bacakları belinde sarılı, ritmi birlikte tutuyorsunuz, sanki uzun zamandır aynı dili konuşuyormuşsunuz gibi. Bazen üstte kendi ritmini buluyor, saçları sırtına dökülürken nefes nefese kalıyor, ellerin kalçalarını sıkarken inliyor, sesi terasa kadar sızıyor. Bazen de jakuzide, sıcak suyun içinde kayganlaşıyor tenler, köpükler arasında kahkahalar karışıyor sevişmeye. Zaman kayboluyor. Bazen sadece birbirinize sarılıp terasa geri dönüyorsunuz, battaniyenin altında uzanıp şehri izliyorsunuz, ten tene değerek, sözsüz. O anlarda hiçbir şey söylemeye gerek kalmıyor; sadece nefesler, dokunuşlar, uzaktan gelen uçak sesi ve terastaki hafif rüzgâr var.

Gece boyunca defalarca birbirinizi keşfediyorsunuz. Arada uykuya dalıyorsunuz, birbirinize sarılı, yorganın altında ısınarak; arada uyanıp yeniden başlıyorsunuz, bu sefer daha yavaş, daha uzun, daha derin. Sabah erkenden uyanıyor Selin. Mutfakta oluyor yine. Taze sıkılmış portakal suyu, organik peynir tabağı, zeytin, domates, salatalık, sıcak kruvasan, yanında filtre kahve ve belki bir kâse taze meyve. Masaya oturduğunda hala saçları dağınık, gözleri uykulu ama parlak, yüzünde o zarif gülümseme. “Bugün nereye gidelim?” diye soruyor hafifçe gülerek, “Urla’ya mı kaçalım, yoksa sadece burada mı kalalım, bütün gün terasta mı oturalım? Ya da Gaziemir’in yeni açılan bir kafesine gidip kahve içelim, sonra geri dönelim.”

Sohbet hiç bitmiyor. Gaziemir’in değişen yüzünden, havalimanının getirdiği uluslararası havadan, en sevdiği şarap bağlarından, müzik zevklerinden – bazen hafif bir caz parçası, bazen eski bir Sezen şarkısı, bazen de klasik bir parça – konuşuyor. Gerçekten dinliyor seni; sorduğu sorular derin, cevapları içten, gözleri gözlerinin içine bakıyor. Sanki yıllardır aynı şehirde yaşıyormuşsunuz, aynı manzarayı izliyormuşsunuz gibi hissettiriyor.

Giderken kapıda duruyor. Uzun uzun sarılıyor, kolları boynunda, başı omzunda, kokusu saçlarına sinmiş. Dudaklarına son bir öpücük bırakıyor; bu sefer daha yumuşak, daha uzun, daha veda gibi. “Yine gel” diyor usulca, “bu sefer sabah erkenden Urla’ya gidelim. Bağlarda yürüyelim, şarap içelim, akşam geri dönüp yine terasta oturalım.” Kapı kapanıyor, ama kokusu, gülümsemesi, o yeşil-mavi bakışlar, terastaki şehir ışıkları, uzaktan gelen uçak sesi geride kalıyor.

Selin işte böyle biri. Gaziemir’in ta kendisi: sessiz ama ateşli, zarif ama derin, biraz mesafeli, çokça sıcak. Bir kez tattın mı o teras huzurunu, o uçak sesli geceleri, o yeşil-mavi bakışları, başka türlü kalabalıklara dönemiyorsun. Gittiğinde bile içinde bir parça Gaziemir kalıyor; bir uçak sesi duyduğunda, bir amber kokusu aldığında, bir Gaziemir sokağından geçtiğinde aklına o teras, o bakışlar, o gülümseme geliyor.